Powieść multimedialna z wątkami autobiograficznymi.

 

                   Projekt powieści multimedialnej w odcinkach „ Dziecię boże“ pisanej na blogu: tajnykrytyk.blogspot.com. Jerzy K. ogląda we włoskiej księgarni zdjęcia – albumy Helmuta Newtona. Na blogu, gdzie jest publikowana powieść w odcinkach, pojawiają się zdjęcia fotografa Newtona skopiowane z domeny publicznej,a dokładnie strony o klasykach/mistrzach fotografii. Kiedy drugorzędna bohaterka powieści chce pracę na etata od Adama Borowika, na blogu pojawia się  prześmiewcza piosenka „ Chcę na etat „  grupy artystycznej „ Pożar w burdelu „.  Kiedy w danym odcinku były opisy miłości cielesnej, na blogu pojawiły się erotyczne teledyski muzyczne pochodzące z youtuba.

Kiedy w danym odcinku powieści zagościły wątki miłosne, na blogu pojawiły się piosenki o miłości w wykonaniu Marlene Farmer, fragment opery Dzwonnik z Noter Dame, piosenki francuskiej wokalistki Zaz. Kiedy narrator opowiadał o ekstazie mistycznej, na blogu zagościł hymn zespołu Gregorian;

Kiedy główna bohaterka, prezydent miasta Barbara Żygoń, ogląda w telewizji „ Popiół i diament“, na blogu ( tajnykrytyk.blogspot.com ) pojawiają się zagadkowe informacje zebrane z wikipedii  o śmierci Cybulskiego, a po dwóch latach od tej daty, również śmierć Kobieli, kolegi Cybulskiego z gdańskiego Teatrzyku Bim-Bom.

W którymś odcinku powieści multimedialnej, dyrektor Miejskiego Ośrodka Kultury, stary hipis, z tamtych czasów zwany Psem,  czyta książkę o gnozie, wówczas w tym samym czasie co publikacja odcinka powieści, na blogu ( tajnykrytyk.blogspot.com ) pojawia się notatka o gnozie Rudolfa Steinera.

W powieści pojawia się dużo aluzji do ważnych i znanych powieści, innych książek, myśli różnych filozofów. W oddzielnych akapitach są umieszczane fragmenty, czasami obszerne, z wiarygodnych źródeł książkowych na tematy, które istotnie łączą się z fabułą, poprzez jej odpowiednie naświetlanie i wpływaniem na jej interpretację przez czytelnika, odbiorcę mniej lub bardziej świadomego. Jeden z cytatów jest z Arystotelesa/metafizyka o tym, że najpierw pojawia się miłość zmysłowa, erotyczna, by potem mogła zaistnieć szlachetniejsza miłość. Ma to odniesienie w fabule, która jest pełna zdarzeń erotycznych, zaś bohaterowie tych zdarzeń z doznań zmysłowych przechodzą do uczuć, które można nazwać miłością.

Nazwiska szefa Łowców i detektywa z miasta nawiązują do nazwiska innego detektywa z popularnych polskich powieści kryminalnych Zygmunta Miłoszewskiego. Doktor Szarski i detektyw Szarawy są intertekstualną aluzją do detektywa Teodora Szackiego.

W którymś odcinku jest mowa o ludziach gigantach, odpowiednio w czasie na blogach (  tajnykrytyk.blogspot.com ; tajnapolska.blox.pl ; tajna-polska.blog.pl ), pojawiły się zdjęcia Gigantów, które są umieszczone w internecie w wielu różnych miejscach.

Występują wątki autobiograficzne są rozłożone na poszczególne postacie i tak, kiedy któraś pije miód z sokiem z cytryny, to jest to również osobista praktyka autora, ale są  i bardziej istotne wątki, jak np. lektury maga, jego pogląd na świat, wiedza na temat metafizyki, deklaracja maga o byciu metafizykiem. Ambiwalentne uczucia wobec pierwowzoru prezydent Barbary Żygoń w osobie lokalnej polityk. Topografia rodzinnego miasta autora. Odniesienia i aluzje intelektualne związane z wykształceniem autora, do paru wątków  teoretycznoliterackich – teoretyka Stanisława Eillego i jego książki „Światopogląd powieści“. Przydanie postaci prezydent miasta Barbarze Żygoń niektórych własnych poglądów autora. Sposób ujęcia miasteczka, Warszawy i Rzymu również bardzo autorskie. Opis Warszawy oparty jest na znajomości miasta przez autora, któy mieszkał kilka lat w Warszawie. Poszukiwany Jerzy K. również posiada częściowo autorską wiedzę i spojrzenie na świat, ale zgodnie z paktem autobiograficznym, o kórym pisał Philippe Lejeune, jest to wiedza tylko częściowo zgodna z doświadczeniem autora i tylko w jakimś stopniu odzwierciedla rzeczywiste spojrzenia autora na opisywaną rzeczywistość, która następnie zostaje ujęta w formę fikcjonalną.

Powód taki, a nie inny zachowania protagonisty również przynależy do paktu autobiograficznego i częściowo jest związany z autorem, jego zakorzenieniem z danym regionem Polski, z tą różnicą, że autor wybiega daleko w wyobraźni i tworzy fikcyjny świat, miejscami jest to nawet świat surrealistyczny.

Protagonista Jerzy K. czyta to co autor. Na blogach ( tajnykrytyk,blogspot.com, tajnapolska.blox.pl ) niedługo pojawi się recenzja nowej powieści „ Snuff“ Chucka Palachniuka, którą w Rzymie Jerzy kupił i czytał wieczorem przy wielkiej fontannie.

Zaistniała pewna osobliwość, naddatek na jednym z blogów ( tajna-polska.blog.pl)  w postaci dodatkowego albumu ze zdjęciami mistrza fotografii Roberta Mapplethorpa, o którym nie ma mowy w powieści, że Jerzy zdjęcia tego fotografa również oglądał.

Jedna z rozmów Kasi, Jarka i paru ich znajomych w knajpie „ U Fryca“  dotyczy żon piłkarzy. Komentarzem do tej rozmowy jest zamieszczona na blogu piosenka/teldysk Doroty Masłowskiej „ Żona piłkarza“.

Jak wiadomo czytelnikom powieści w odcinkach, Jarek pisze reportaż, który konsultuje z Kasią. Fragment reportażu zostaje umieszczony w  13tym odcinku powieści.

Kasia rozpoczyna pisać powieść „ Kobieta z klasą „. Krótki fragment zostaje wpleciony do jednego z odcinków. Narrator przewiduje, że może pojawić się dłuższy fragment, ale nie w kolejnym odcinku powieści, niejako niezależnie na blogu, tak jakby powieść rozlała się na bloga. Powieść przekracza swoje ramy, rozsadza swoją formę, czyli inaczej mówiąc, pojawia się autotematyzm. Można również mówić o postmodernizmie i ponowoczesności. W tych ramach nie ma miejsca dla powieści rozumianej jako lustra przechadzającego się po gościńcu, jak mawiał Stendhal, powieść przestaje być odbiciem rzeczywistości. Staje się za to w ujęciu pragmatycznym, jak pisał literaturoznawca Erazm Kuźma, nowym językiem, szyfrem do złamania, tajemnicą do wykrycia lub tekstem, którego sens czytelnik stwarza według własnym potrzeb. W tym ujęciu albo każdy utwór ma swój własny słownik, sekretny kod, albo czytelnik sam dysponuje własnym słownikiem i nie troszczy się o to, czy ktokolwiek dzieli go z nim.

Rewolucja w nauce zachodzi wtedy, gdy wynajdujemy nowy opis świata. To jest właśnie owe pragmatyczne prucie tkaniny językowej, w której niegdyś żywe metafory obumarły i udosłowniły się, i tkanie nowej z wymyślonych przez siebie metafor. Inaczej postępuje przeciwnik pragmatyzmu; cechuje go skłonność do posługiwania się językiem naszych przodków, do czczenia zwłok stworzonych przez nich metafor.

(Alegorie, style, tożsamość. UG 1999 rok, Erazm Kuźma, Konsekwencje pragmatyzmu, s.26 )

                                              

Stworzyć własny umysł oznacza stworzyć własny język.
Richard Rorty, Przygodność, ironia i solidarność, 1996.

 

Protagonista Jerzy założy  bloga o książkach: buszujacywksiazkach.blog.pl, na którym ktoś określi go krytykiem literackim, a według portalu niebywałe miasteczko pl Jerzy jest tylko szpanerem. Na blogu wywiąże się dyskusja o tym czy bloger książkowy jest krytykiem literackiem, a jeśli raczej nie jest, to czy może nim się stać ? Czy dzisiaj krytykami literackimi są profesorowie i pisarze, pisarki? Przykładowo pisząc o żyjących: Przemysławie Czaplińskim ( UAM ), Marku Bieńczyku ( IBL PAN ), Piotrze Śliwińskim ( UAM ), Karolu Maliszewskim ( UWr), Indze Iwasiów (US), Dariuszu Nowackim ( UŚ), Stanisławie Beresiu (UWr), Tadeuszu Komendancie (UW),  Michale Pawle Markowskim ( UJ ), Piotrze Mareckim ( UJ ), Justynie Sobolewskiej ( UW ),  Andrzeju Zawadzie ( UWr ),Wojciechu Browarnym ( UWr ), Jarosławie Klejnockim ( UW ), Bernadecie Darskiej ( UWM ), Krzysztofie Uniłowskim ( UŚ ), Robercie Ostaszewskim ( UJ ), Joannie Bator, Oldze Tokarczuk. Stefanie Chwinie ( /UG), Jerzym Pilchu, Sylwie Chutnik, Ignacym Karpowiczu, Jerzym Jarniewiczu, Januszu Rudnickim, Marcinie Sendeckim, Krzysztofie Vardze, Marcie Mizuro, Italo Calvino, Borgesie, Nabokovie. I o tych co nas opuścili: Kazimierzu Wyce ( UJ ), Janie Błońskim (UJ), Stanisławie Barańczaku ( Harvard ), Jacku Łukasiewiczu ( UWr ).

Na blogu ( tajnykrytyk ) pojawił się plakat z filmu „ Czy leci z nami pilot „ należący do gatunku zwariowanej komedii, a potem 13ty odcinek, w którym występuje surrealistyczny wątek.

Biskup Małodobry i jego kazanie z ambony katedry zostaje porównane do retoryki duszpasterza hipsterów, materiału video o takim tytule grupy artystycznej „Pożar w Burdelu“, zamieszczonego na blogu (tajnykrytyk.blogspot.com ).

O kultowej, już nieistniejącej knajpie Komin, powstanie film dokumentalny video, będzie w nim rozmowa z byłym właścicielem i zarazem barmanem „Komina“, rozmowy ze stałymi bywalcami lokalu, o klimacie, muzyce, rozmowach i czym tak ogólnie był Komin dla ludzi z miasta.

Pojawiły się również na blogach dodatkowe informacje na tematy poruszane w powieści, by czytelnik mógł dowolnie sam poszerzyć swoją wiedzę, która może pomóc w lepszym odbiorze utworu literackiego. I po kolei, pojawiły się na blogach:

Obszerne informacje o gnozie ze strony Pistis.pl również z aktualnymi linkami do trudno dostępnych tekstów, które strona udostępnia w pdfach.

Autorskie wypisy o gnozie z książek o historii filozofii: Władysława Tatarkiewicza, Fredericka Coplestona i Stefana Swieżawskiego. Wypisy o systemie filozoficznym Plotyna.

W dzienniku Adama Czartoryskiego pojawi się:
Interpretacja Kazania na Górze i interpretacja słów św. Pawła z Listu do Galatów ( rozdz. 3) o filozoficznym pojęciu Jedni, opisywanej w odcinku 14.

Kiedy narrator opowiada, że Andrzeja Irskiego/Golema wojsko przeniosło do bazy wojskowej w Starych Kiejkutach, czytelnik może się wówczas zapoznać z tym miejscem, bo wcześniej na blogu ( tajny krytyk ) pojawiły się wypisy z obszernej książki Piotra Pytlakowskiego „ Szkoła szpiegów „ o szkole szpiegów w Starych Kiejkutach. Do wypisów przekierowuje odpowiedni link w odcinku 14tym.


http://tajnykrytyk.blogspot.com/2015/04/dziecie-boze-odcinek-14.html